maandag 9 april 2018

lente

Met de lente in het land sloegen niet enkel de vogels aan het nesten, maar ook wij zochten de zon op.  Op Kempische zandgrond werd ons deken gespreid. En lagen we uren naar elkaar in de zon, met zweterige handpalmen en mieren in ons haar.  Het einde van de wereld op wandelafstand.
We genoten niet enkel van de warmte van de zon maar ook van die van elkaar. En zo lang de zon niet achter de bomen verdween deden we alsof de tijd stil stond.

zondag 25 maart 2018

the master dater

Ik weet niet of W. een cursus heeft gevolgd om goede dates op poten te zetten, maar moest zoiets bestaan, dat zou hij zeker in de gevorderden groep zitten. Buiten het feit dat hij gewoon een knappe, vriendelijke en lieve man is, is hij ook nog eens gewoon super origineel.

Ergens ging ik met een beetje een bang hart naar onze tweede date. Om eerlijk te zijn had ik nooit gedacht dat er überhaupt een tweede date ging komen. Dat was eigenlijk niet de bedoeling geweest, of toch niet langs mijn kant. Maar het was vorige keer gewoon zo leuk geweest dat ik geen nee kon, of wou zeggen.

Dus voor onze tweede date gingen we 'ballekes eten in de Ikea'. Hoe geniaal. Het is goedkoop, lekker, de Ikea is sowieso leuk én je kan lachen met mensen die een namaak gouden kraan kopen.

Onze tweede date was minstens even leuk als onze eerste.De sfeer was ontspannen en we konden zwijgend naast elkaar in de auto zitten zonder dat we ons ongemakkelijk voelden. Het is niet super spannend en we zijn niet hoteldebotel verlieft op elkaar. Maar we vinden elkaar wel gewoon leuk. Moest er geen volgende date komen zou ik dat spijtig vinden, maar mijn hart zou niet gebroken zijn. En eigenlijk is een vlotte natuurlijke date met een knappe lieve man, zonder dat hij veel verwachtingen van me heeft -of ik van hem-, echt wat ik op dit moment kan gebruiken.

zaterdag 17 maart 2018

what the hell just happend?

Waar start ik? Ik ben gisteren op date geweest, en het was boven alle verwachtingen. We hadden geen bijzonder plannen gemaakt. We gingen gewoon afspreken in Mechelen en dan zagen we wel. Ik had gedacht dat we een biertje gingen drinken en daarna met haast van elkaar zouden weglopen omdat er geen klik was.

Maar we vonden elkaar aan het station en hij zei: "Laten we naar een natuurpark gaan op tien minuutjes van hier?" En ik zei: "Ok". Ik stapte bij een wildvreemde in de auto en had even schrik dat hij me mee zou nemen naar godweetwaar en een misnoegde tiener op skivakantie me over enkele jaren zou ontdekken in een gevangenis gemaakt uit botten van vorige domme meisjes.

Maar dat gebeurde niet. We reden naar een prachtig natuurgebied waar we gedurende een dik uur door de modder worstelden. Hij was beter voorbereid dan ik ooit hadden kunnen denken en we zetten ons neer in het gras langs de Dijle waar we wijn dronken en koffiekoeken aten in het zonnetje.
En we hebben daar toch zeker drie uur met elkaar gepraat, gelachen en in stilte naast elkaar gelegen. En toen we terug richting de stad vertrokken deden we dat hand in hand.

Met modderschoenen aten we frieten in een veel te chique restaurant. Waar hij, dik tegen mijn goesting, de rekening betaalde. Hij weigerde om me de trein naar huis te laten nemen en stond erop dat hij me persoonlijk thuis ging afzetten. En omdat de autorit veel korter was dan we dachten zetten we ons in een kleine straat genaamd 'het hoekske' in een modderig paadje. Enkele uren later zouden we doodsangsten uitstaan omdat de auto bijna vast zat in die modder.

We kropen samen op de achterbank, in het pikkedonker. Waar we elkaar uitlachten en de overschot van de koffiekoeken verorberde.  Hij legde zijn voorhoofd tegen dat van mij en ik vroeg: "Hebben de mensen u al zoveel pijn gedaan, jongen?" Ik vertelde hem op mijn beurt over mijn ex, niet alles. Maar hoe het kwam dat ik de mensen niet langer kan vertrouwen. Waarom mijn levensvisie van: 'ik vertrouw je, tot je mij het tegendeel bewijst', veranderde in: 'bewijs me dat ik je kan vertrouwen'.
We probeerden elkaars ijskoude handen op te warmen. En deelden een eerste, een tweede en een derde kus.

En toen we uiteindelijk voor mijn ouderlijk huis parkeerden Vroeg ik hem of ik hem nog terug zou zien. "Als het aan mij ligt wel." "Als het aan mij ligt ook, en voor de rest heeft toch niemand daar iets mee te maken." "Morgen?" Ik lachte, en zei dat ik niet kon en drukte nog een laatste kus op zijn lippen. Vandaag was al morgen geworden en ik deed stilletjes de deur open om mijn ouders niet wakker te maken. "What the hell was dat?" zei ik tegen de kat. Ik begreep er niets van.

dinsdag 13 maart 2018

date

Ik ga op date. En niet met een random student die me na een te dronken avond mee uit vraagt en zelfs geen tinderdate. Ik ga op een échte date, met een échte man. 
Een man die vijf jaar ouder is als ikzelf en me elke avond een slaapwelsmsje stuurt. En bovendien ook veel te knap voor me is, maar ik ben zo al te zenuwachtig om me daar ook nog eens zorgen over te maken.

Het is bijna drie jaar geleden dat ik nog op een eerste date ging en hoewel ik dus wel een klein beetje ervaring heb, voelt het alsof ik nog nooit met een man heb gesproken. Hij vroeg me eergisterenavond mee uit, en heb die nacht geen oog dicht gedaan en ben van de zenuwen bijna mijn bed uit gebibberd.  En ik vroeg mezelf af of dat nog normaal was.

En pas de volgende ochtend had ik het door, ik was niet enkel zenuwachtig. Ik was bang. Niet omdat hij knapper is als ik, of een stabiele job heeft, of me heel voorzichtig mee had uitgevraagd ondanks dat hij wist dat ik een emotioneel wrak kan zijn. Maar omdat ik bang was dat het wat gaat worden, en hij dan sterft.

Of zelfs dat niet eigenlijk, gewoon dat het misschien wat wordt. Want wie gaat er nu op date, slechts een dikke maand nadat haar ex is overleden? Is dat wel normaal?

Ik ben eigenlijk doodsbenauwd om met deze knappe, beleefde vriendelijke man op date te gaan. En toch ga ik gaan. En hoewel ik niet weet wat me nu het meeste zorgen geeft: dat het wel klikt, of net niet. Ik ga me niet laten doen, door een ex die ervoor gekozen heeft om zijn leven te eindigen.

vrijdag 16 februari 2018

kwaad

Ik was niet zo verdrietig als je misschien zou denken toen ik het bericht kreeg dat m'n ex was overleden. Ik was natuurlijk wel geschrokken omdat hij er ineens niet meer was. Maar mijn eerste reactie: ik was kwaad. Ik had, toen we uit elkaar gingen, tegen iedereen die het maar wilde horen gezegd dat hij hulp nodig had, dat hij het anders niet zou halen.

Ik zorgde ervoor dat hij werd opgenomen in een spychiatrische instelling en ik had duidelijk gezegd dat hij iedereen daar zou proberen te manipuleren. Ik had duidelijk gezegd dat hij een probleem had met drank en pillen. En niemand heeft naar me geluisterd. Na een week was hij zonder enige begeleiding weer op 'vrije voeten'.

En nu, enkele maanden is hij dood, en ben ik kwaad. Op het systeem, omdat niemand naar me luisterde, omdat niemand me echt heel serieus nam. Ik was immers zijn ex, ik wilde toch enkel maar zijn leven naar de klote helpen?

Waarom ben ik nu niet verdrietiger? Ik heb al gerouwd. Vanaf het moment dat ik een punt zette achter onze relatie heb ik gerouwd omdat ik wist dat hij ging sterven. Was het niet op dat moment, dan was het binnen een week, enkele maanden of in het beste geval een jaar. En ik had gelijk. Ik wist dat de telefoon op een gegeven moment ging komen. Ik wist dat hij ten dode was opgeschreven. Dus het is geen verrassing.

Op zijn doodsbrief staat "dat hij ons onverwacht verlaten heeft". Onverwacht mijn kloten.

zondag 4 februari 2018

This week...

gekeken


Ik keek naar het tweede seizoen van Stranger Things. De meeste onder jullie hebben vast al wel over de befaamde serie gehoord. Het eerste seizoen vond ik fantastisch! Het was alles wat ik nodig had om even aan de toch wel zeer stresserende werkelijkheid te ontsnappen. Maar zoals bij veel series was het tweede seizoen toch niet zo goed. Niet dat het slecht was, het viel gewoon een beetje tegen na het briljante plot van het eerste seizoen.

Misschien minder bekend bij mijn Nederlandse lezers is de serie Before we die. Zaterdag werd de finale uitgezonden op Canvas en ik zat samen met mijn moeder voor de tv gekluisterd. Before we die is een zweedse misdaadserie. De zoon van een gemotiveerde recherche is infiltrant binnen een misdadige familie. Veder ga ik niet al te veel over het plot zeggen. ;) Maar voor fans van Scandinavische series is het zeker een kijkje waard!


geluisterd


Op Spotify ontdekte ik die nummer van Dodie. De Britse Youtuber en zéér getalenteerde muzikante. Ik ben gek op al haar nummers en op haar kanaal. Maar dit springt er voor mij echt uit. Raar dat ik het dus nog niet had gehoord en ik Spotify dus ook zeer dankbaar.




gewerkt


Deze week was ik vooral bezig met het maken van een leertool voor mijn opleiding. Aangezien bloggen toch wel echt m'n ding is, koos ik ervoor om een blog te ontwikkelen met een verzameling van allemaal leertips. Hoewel hij dus nog onder constructie is, en aan enkele voorwaarden moet voldoen om gepast te zijn voor de opdracht is hij niet voor iedereen even bruikbaar. Maar zit je nog op de middelbare school en ben je nog op zoek naar leertips dan kan je zeker een kijkje nemen. Misschien heb je er nog wat aan!
leertool.wordpress.com


was ik jarig


Ik werd 23. Ik heb verjaardagen nooit echt zo heel belangrijk gevonden. Ik ben gek op Kerstmis en Sinterklaas, maar m'n verjaardag hoef ik niet uitgebreid te vieren. M'n broer en zijn nieuwe vriendin kwamen langs om vol-au-vont met frietjes te eten. Verder kreeg ik van m'n moeder een heel lief kaartje en leuk tijdschrift. Van mijn vader kreeg ik een boek dat hij een kwartier ervoor was gaan kopen en zelfs niet had laten inpakken. Dat klinkt misschien alsof hij niet om me geeft, maar dat is echt gewoon heel typisch voor m'n vader. En dus eigenlijk best wel schattig.


gelezen


Het boek van mijn vader moet nog even wachten. Ik las deze week 'De jacht op het verloren schaap' uit. Geschreven door mijn favoriete auteur en rolmodel: Haruki Murakami. Er komt nog een uitgebreide review online. Maar ik kan nu al zeggen dat het een typische Murakami is en ik héél enthousiast ben. Ik ging meteen verder met 'Dance dance dance' die logisch aansluit bij 'De jacht op het verloren schaap'. Over enkele dagen staat de volledige review dus online!

Over Murakami gesproken, ik had ook nog dit gesprek op Tinder:
"Hey ik ben ook gek op origami!"
"Juiste taal, verkeerde woord"
"Nee ik heb Norwegian woord gelezen, 
en dat kan je toch voor niets anders gebruiken"

Ik hoef je niet te vertellen dat ik hem verder genegeerd heb? ;)

dinsdag 30 januari 2018

vuur

We deelden een sigaret en zaten naast elkaar op een scheefgezakt bankje. We waren kwaad op de wereld, kwaad op het systeem. Hij was twee jaar jonger als ik, met overtuigingen die bijna op zijn voorhoofd waren geschreven.  Hij was alles waar ik niet naar op zoek was. 
Een half uur geleden hadden we hetzelfde tafereel gezien. "Ik is belachelijk." had ik luidop tegen mezelf gezegd. Hij had zich een kwartslag gedraaid in de veel te kleine stoeltjes. "Hallo, ik ben Hakim. Blijkbaar hebben we iets gemeenschappelijk." Ik had gelachen en zijn uitgestoken had geschud. 

Even later had hij me buiten gevraagd of ik vuur had. Had ik dat, vuur? Ik had net de sigaret die ik gedurende drie maanden in mijn nachtkastje had laten liggen opgestoken. Hoewel ik niet rook, is een sigaret na een lange dag vol frustraties soms exact wat ik nodig heb. Ik had hem mijn  rode aansteker toegeworpen en gezegd dat hij die mocht houden. "Ik ben eigenlijk geen roker." Hij gaf me een scheve glimlach, alsof hij van zichzelf ook vond dat hij geen roker was, of ooit exact hetzelfde had gezegd.

En nu zaten we naast elkaar op dat scheefgezakte bankje. Ik was me er van bewust dat ik niet meer was dan een nieuw speelgoedje, iets om de verveling tegen te gaan. Maar hij leek enthousiast, alsof het hem enorm intrigeerde dat het mij niets kon schelen, of dat hij voor mij ook niets meer was. 

vrijdag 19 januari 2018

i've got no idea

Soms denk ik; ja, nu krijg ik m'n leven weer volledig op de rails. En dan besef ik dat ik eigenlijk geen enkel idee heb waar ik mee bezig ben. Ik voel me te oud om jong te zijn en te jong om me volwassen te voelen. Negentig procent van tijd loop ik maar een beetje aan te modderen en ben ik dolgelukkig wanneer andere mensen zeggen dat ik het goed bezig ben. Of nog beter: wanneer ze dénken dat ik mijn leven op orde heb. Want dat straal ik soms uit. Wat ik niet snap.

Je hebt van die mensen met een vijfjarenplan en een checklist die drie jaar voorlopen en hun lening al hebben vastgekregen. Ondertussen betaal ik mijn koffie met rosse centjes en steel ik pakjes suiker. Die mensen hebben een vaste vriend, een goede relatie met hun ouders en hebben op de een of andere manier een vast contract gekregen. En ik zit thuis met m'n kat naar The Simpsons te kijken om drie uur 's nachts.

Langs de andere kant heb je ook mensen die er in slagen om een jaar naar het buitenland te gaan, gewoon om te reizen. Hoe hebben ze dat ik godsnaam gereld gekregen? Ik kan amper een afspraak maken bij de tandarts laat staan een hotel regelen in Mozambique waar de mensen je niet eens verstaan!

Niet dat ik ongelukkig ben met de situatie waarin ik me bevind. Ik ben eigenlijk best wel tevreden. Ik heb gewoon geen idee waar ik volgend jaar mee bezig ga zijn of in welke richting m'n leven gaat draaien. Misschien zit ik volgend jaar ook ik Mozambique of Chili of misschien woon ik in een tuinhuis en heb ik een carrière switch gemaakt en is mijn passie nu taxidermie.

vrijdag 12 januari 2018

bitter


Ik zag onlangs een video van een populaire Britse Youtuber. En het was een filmpje van een jaar of drie geleden en dus helemaal niet actueel. Ze was -al een tijdje geleden- uit een slechte relatie gekomen. En wat ze zei is me gewoon zo hard bijgebleven.

Ze sprak over het feit dat ze wanneer ze naar foto's van zichzelf kijkt, van voor haar relatie dat ze er niet noodzakelijk gelukkiger uitziet. Maar wel naïever en vrolijker. Alsof ze er nu moe uitziet, en dat je kan zien dat ze veel heeft meegemaakt. En die mooie naïviteit is uit haar ogen verdwenen.

En ik herkende mezelf daar zo hard in. Ik denk dat ik in de laatste maanden veel ouder ben geworden. Niet alleen mentaal maar ook lichamelijk. Ik ben niet verdrietig meer, en de 'pijn' is niet langer aanwezig. Maar ik ben niet dezelfde persoon als voor al deze shit begon.

Onlangs was ik na de les met enkele klasgenoten nog iets gaan drinken. En één van de meisjes had op nieuwjaarsavond een super toffe gast leren kennen. Uiteindelijk werd er ook aan mij gevraagd of ik al terug in de 'datinggame' zat. En ik zei: "Nee, ik ben nog veel te bitter!' Het was een beetje voor te lachen. Maar zo waar, ik ben nog steeds zo enorm verbittert met de hele situatie en alle gevolgen die dat met zich meegebracht heeft. En misschien is dat waarom ik er zo moe en oud uitzie, de bittere nasmaak van een slechte relatie. Wie weet? 

zondag 7 januari 2018

goede voornemens



Eigenlijk ben ik tegen goede voornemens, het is uiteindelijk een lijstje van dingen dat na drie weken ergens in je bureau terecht komt. En je denkt er pas aan terug bij het begin van het nieuwe jaar, wanneer je je realiseert dat je geen enkel goed voornemen hebt gerealiseerd. Maar 2017 was een behoorlijk 'crappy' jaar voor me. Ik had natuurlijk een hoop mooie momenten, maar het was in geen geval het beste jaar dat ik ooit gehad heb. Mijn stage viel tegen, mijn relatie zat niet goed, ik verloor een goede vriend door zelfmoord en mijn relatie (die ook al enkele maanden niet goed ging) kwam tot een bruusk einde.

En dus besloot ik dat ik van 2018 een goed jaar ging maken. Alsof je dat allemaal zelf in de hand hebt... Maar ik geloof echt dat je door die beslissing te maken 'nu ga ik gelukkig zijn' of 'nu ga iets aan mijn leven veranderen' je ook effectief een soort kracht uitoefent op je ingesteldheid en dus op de manier waarop je dingen ervaart. De objectieve gebeurtenissen in je leven heb je niet in de hand, maar wel op welke manier je ermee omgaat.

Dus maakte ik voor mezelf enkele 'goede voornemens'.

1. zorg voor jezelf

I know.. Het klinkt enorm zweverig. En het is een enorm ruim. Maar wat ik bedoel is vooral meer zorg dragen voor mijn fysieke lichaam, en dus gezonder worden door goede dingen te eten en misschien een beetje te sporten. Maar anderzijds ook zorgen voor mijn mentale gezondheid. Wanneer ik niet goed in mijn vel zit doe ik soms dingen die ik anders nooit zou doen, om me af te leiden van al die negatieve gevoelens. Bijvoorbeeld heel dronken worden, gewoon omdat het kan en ik me verveel. Of afspreken met mensen die ik eigenlijk liever niet in mijn leven heb. Het belangrijkste is hier: geen dingen doen waar je weet dat je later spijt van gaat krijgen.

2. doe leuke dingen

Simpel, ja toch? Wat ik hier mee bedoel is dat ik gewoon meer dingen wil doen die ik leuk vind. En niet zozeer dingen waar ik goed in ben. Als ik zin heb om met waterverf lelijke vogels te verven dan moet ik dat gewoon doen. Heb ik zin om op een piano te tokkelen en lessen te nemen van een Chinees wonderkind van vijf, gewoon doen. En me geen zorgen maken over vorderingen of ergens goed in zijn. Gewoon, leuke dingen doen, omdat het leuk is.

3. meer mensen leren kennen

Ik heb bijna geen goede vrienden meer. Mijn relatie heeft daar voor gezorgd, maar ikzelf ook. Maar ik wil nieuwe interessante mensen leren kennen. Iemand die obsedeert is door aquariums of iemand die net zoals ik een Murakamicollectie aan het aanleggen is. Nieuwe mensen, want mensen zijn boeiend. En hopelijk worden al die nieuwe mensen ook gewoon nieuwe vrienden.

En dat is het. Momenteel toch, misschien denk ik volgende week nog aan iets anders en dan doe ik dat ook gewoon. Maar dit zijn drie haalbare, mooie voornemens die van 2018 een veel leuker jaar dan 2017 kunnen maken. Niets te concreet, dat lukt me toch niet. ;)
#zelfkenniszeker?